Wygląd naszego psiaka - oprócz umaszczenia, które ma po ojcu - wielkość i charakter bardziej przekonują nas do tego aby mówic i pisać o niej jak o Berneńskim Psie Pasterskim a nie jak o Bernardynie. Podstawową (dominującą) barwą Berneńskiego Psa Pasterskiego jest kolor czarny. Przez środek głowy i na klatce piersiowej biały "szwajcarski krzyż"; na mordce i końcówkach łap rude wstawki. Ogon może mieć białe zakończenie ale nie jest to wymogiem.
  Nasza Mendi niestety takiego umaszczenia nie posiada. Kolorem dominującym u niej jest rudy wpadający w brąz. Zresztą jaka jest widać na zdjęciach.

   Jest ona pomimo swoich dużych rozmiarów (aktualnie waży 37 kg) spokojnym, łagodnym a nawet leniwym psem, który ma jedną małą wadę uciążliwą dla domowników - mianowicie strasznie lubi się paplać w wodzie. Jeżeli na spacerze natrafi na kałużę, potok, rzekę czy staw musi cała się zanużyć. Jak idzie się napić wody to wchodzi po szyję, jeżeli kałuża jest płytka to się w niej po prostu kładzie.
  Tak jak każdy górski pies woli zimę od lata, dlatego szaleje za śniegiem, tarza sie gryzie a latem jak jest gorąco ochładza się szukając chłodnych miejsc w cieniu lub przebywająć w wodzie (jest świetnym pływakiem).