Króliki nie należą do gryzoni, ale zalicza się je do zajęczaków. Te z kolei dzielimy na dwie rodziny: Ochotonidae i Leporidae (zającowate). Typowi przedstawiciele drugiej rodziny to zające - szarak i bielak oraz królik. Różnią się od gryzoni pewnymi szczegółami anatomicznymi: dwie pary siekaczy są ustawione za sobą, a nie obok siebie; mają też osobliwy system trawienny pomagający radzić sobie z trawą i innymi grubowłóknistymi pokarmami - trawią je dwa razy. Cechą wyróżniającą wszystkie zającowate to długie uszy. Dzięki ich bogatemu ukrwieniu służą one - oprócz zastosowania jako narząd słuchu - do termoregulacji. Duże dobrze ukrwione uszy oddają dużo ciepła, jeżeli zachodzi taka potrzeba.
  Oczy ich są duże, okragłe i dzięki bocznemu ustawieniu mają bardzo duże pole widzenia - kąt prawie 180^o, doskonale widzą także w ciemnościach. Innym charakterystycznym narządem są długie tylne nogi, które pozwalają na szybki bieg; krótkie przednie łapki służą jako podpory oraz do grzebania w ziemi i higieny osobistej.
  Wszystkie rasy domowego królika (zwierzątka rzeźne jak i miniaturki) wywodzą sie od królika dzikiego. W sprzedaży w sklepach zoologicznych jest wiele nierasowych królików o różnych odmianach barwnych, jednak wśród prawdziwych "rasowych" miniatur istnieje pewna liczba utrwalonych odmian barwnych i stale pracuje się nad otrzymaniem nowych. Wystepują obecnie zwierzęta o umaszczeniu białym, czarnym, dziczym, niebieskim, kasztanowo - brązowym, srebrnoszare oraz różne kombinacje tych barw.